Lugares pra ir con bebés. A Alameda de Compostela.

Non é o mesmo moverse con nenos que xa andan por si mesmos, que moverse cun bebé que vai en silla de paseo. Por iso, escribo este post, xa que eu creo que é algo que condiciona bastante á hora de moverse e máis cando se viaxa. 


Esta semana funme co pequecho, que agora ten 1 ano, á Alameda de Compostela. Entre outros motivos, temos que se asemella a un minizoo no cal os máis miudos interactúan con uns cantos patos e cisnes acostumados á xente. E se lles das algo de comer, serán os teus mellores amigos sen dúbida.


Entrando polo paseo da Ferradura,  uns pasos máis adiante, está un dos miradores máis famosos de Santiago, xa que dende el se divisa perfectamente a Catedral e o Centro Histórico. Sentados no banco que está alí para tal fin, puidemos contemplar as espectaculares vistas mentres comíamos uns gusanitos. 



Continuando co noso percorrido, chegamos ao mirador do Campus sur dende o cal un alcanza a ver ata máis alá dos límites da cidade. Un lugar totalmente recomendable para disfrutar dos solpores, por exemplo.


Chegando á Igrexa do Pilar, hai un par de edificacións que gardan unha historia. Ámbalas dúas se fixeron pra a Exposición Rexional Galega de 1909. Ocupaba 30.000 metros cadrados, urbanizou os terreos do que máis tarde sería o Campus Sur. O Pavillón de Recreo Artístico e Industrial (foto da dereita), ten unha historia longa e variopinta: en 1910 montouse nel o cinematógrafo. Proxectáronse películas polo menos ata 1915. Posteriormente pasa a ser propiedade do Concello, que o destina, logo de reformado, a Laboratorio Químico Municipal. Tivo moitos máis usos, que, en parte, desfiguraron a traza inicial de Antonio Palacios. Foi ata cuartel da Falange ata converterse, hoxe, nunha escola infantil.


Preto daquí, atopámonos co palco da música (1896), e xusto ao carón, un banco moi especial: o banco máis famoso da Alameda Compostelán. É o coñecido coma "banco acústico", "banco sonoro", ou "banco dos namorados" (1916). O seu deseño e especial ubicación, así coma a orientación, facilítanlle a curiosa propiedade de transmitir moi ben o son dun extremo ao outro. E se non comprobádeo por vos mesmos, a verdade é que hasta custa crer o ben que se escoita.

Un pouco da historia de Compostela que vemos a diario mentres paseamos pola cidade, pero que moitas veces nin coñecemos.

Galizeando en familia. Un paseo pola Costa da Morte.

Este domingo tocou galizear en familia pola Costa da Morte, unha viaxe que facía tempo que nos apetecía facer pero que tivemos que pospoñer ata que Nicolás fora un pouquiño máis grande. Así que, alá nos fomos os tres! Teño que dicir que é unha das partes de Galicia que conta cunhas das paisaxes máis espectaculares, así que foi un día moi intenso no que non deixabamos de visitar lugares. En conclusión, moito para o pequecho que se nos acabou mareando. A próxima vez menos coche e máis andar, aínda que para iso teremos que esperar algo máis.


Saímos (non moi cedo) pola mañá cara a Muxía, a 1h e 10 min. aprox. de Santiago de Compostela. Alí queríamos comer e visitar o famoso santuario da Virxe da Barca. Cando se ten un neno pequeno un xa non pensa en ir ao mellor restaurante, ao máis barato ou ao máis bonito. Nós soamente queríamos o máis tranquilo, é dicir, que non houbera moita xente para que nos puideran atender ben, e tamén porque con un bebé un non pode botar nel todo o tempo do mundo. Así que entramos no Pedra D´Abalar (un dos primeiros que nos atopamos despois de aparcar) e foi todo un acerto, xa que máis tranquilos e mellor atendidos non puidemos estar. Logo tocou visita ó santuario. Alí puidemos ver o estado no que se atopa actualmente despois daquel raio que casi o destrúe por completo. Moi bo ambiente e moita xente na "Pedra dos Cadrís" a cal é famosa porque se lle atribúen algunhas propiedades curativas. Créese que si se pasa nove veces por debaixo dela, cúranse as enfermidades de riles, de costas e de cabeza.



Dende Muxía víamos o Cabo Vilán e decidimos ir ata alí xa que había soamente un pouco máis de media hora en coche. As vistas tiñan que ser boas, así que non o pensamos moito. De camiño pasamos por Camariñas pero xa non paramos para non perder moito tempo. Unha vez en Cabo Vilán non puiden evitar quedarme sorprendida pola inmensa piscifactoría que se atopa ós pés do mesmo. Quen puido autorizar semexante cousa? Se alguén o sabe por favor, que mo diga. Ademais estamos falando dun espazo dentro da Rede Natura. Logo entereime polo meu marido, que é xeógrafo e desto sabe bastante, que era dunha compañía chamada Stolt Sea Farms e que vertían as súas augas no mar. Dende logo o impacto paisaxístico é tremendamente negativo, e se non mirade a foto.


Cabo Vilán, espectacular!! Podo dicir que das mellores vistas en moito tempo. Un sitio que recomendo que visitedes polo menos unha vez na vida. Se non ollade a fotografía. Cada pouco tempo tiñamos que parar para volver a velo xa que a pouco que te movías, o ángulo cambiaba e a paisaxe era outra.


Despois de visitalo, decidimos continuar ata o Cemiterio dos Ingleses que estaba moi preto, a 25 minutos máis ou menos. Así que alá fomos! Nicolás ía tranquilo, polo que non lle demos máis voltas. Inciso: de camiño atopámonos co mellor banco de Galicia, que digo de Galicia, do mundo jaja. Si é que Galicia váisenos a inundar de bancos con vistas como sigamos así.


Unha vez que chegamos, baixei con moita ilusión posto que era un lugar do que oíra falar moito e apetecíame coñecelo. Para servos sinceira, desilusionoume bastante, non me esperaba o que me atopei. Era soamente un recinto pechado que á súa vez tiña outro recinto tamén pechado dentro, ademais dunha placa conmemorativa. O mellor sen dúbida, o enclave. Sen embargo, o curioso do lugar foi un conxunto de pedras apiladas que se perdían ó lonxe. Se alguén sabe porque están alí, que mo diga porque a verdade é que me quedei un pouco sorprendida.




Durante a ruta, teño que engadir que a Costa da Morte ten unhas praias IMPRESIONANTES (e iso que eu son das Rías Baixas, que outra cousa non teremos alí, pero praias unhas cantas). Está claro que o de que non teñan moita xente e a forte oleaxe axudan a que se manteñan así de ben. Ademais, trátase dun espazo natural protexido. A Enseada do Trece, xa famosa porque nela foi onde naufragou o Serpent no 1890, ten uns areais de infarto.


O neno tiña que merendar así que dirixímonos a Camelle por dous motivos: un, porque estaba preto, e dous, non o coñecíamos. O meu marido falábame dun tal Man, que resulta que era un artista alemán que facía esculturas, e que nunha viaxe a Camelle decidíu quedarse a vivir alí. Din que morreu de pena cando o fuel do Prestige danou as súas obras. Pareceume moi curioso a verdade. 



Na foto vedes a casiña na que vivía (agora xa case derruída) e tamén algunhas das estatuas que fixo. En resume: día longo e estábamos a hora e media de Santiago. Merendamos, visitamos a casa de Man e tiramos millas para a capital posto que o pequecho estaba algo mareado e nós bastante cansados de tanto coche. Conclusión: volveremos! Queda moito por ver e as paisaxes valen a pena. Próximamente máis posts da nosa familia facendo turismo por Galicia.

Recunchos da outra Compostela

Cando un pensa en Santiago de Compostela, o primeiro que lle ven á cabeza é a Catedral, o Obradoiro, o Franco ... en xeral, o casco histórico da cidade. E non é para menos, que somos Patrimonio da Humanidade!! Pero neste post quero compartir con todos vós algúns lugares da zona nova, sobre todo da zona coñecida coma o Ensanche, que na miña humilde opinión, merece tamén a pena, nuns casos pola historia que gardan detrás, noutros pola súa orixinalidade. Preparados? Comezamos!!

1. Por sorprendente: este xardín interior na rúa García Prieto. De casualidade un día xirei a cabeza e vin esta marabilla agachada ó carón dun dos edificios. A verdade é que merece especial mención nestes recunchos.

 2. Pola súa orixinalidade: Obelisco do Campus Sur. Elaborado en aceiro corten e feito por Ignacio Basallo. Na outra fotografía, e xusto ao carón de dita estatua, temos os edificios-vela deseñados polo arquitecto César Coll. Un pouco de modernidade para aqueles que nos gusta ver algo diferente de vez en cando. E non nos olvidemos dos amantes da arquitectura. 


3. Pola súa conservación: Casa de Europa. É unha residencia universitaria destinada ao aloxamento de profesores invitados e visitantes procedentes doutras universidades do mundo que acoden a Santiago de Compostela. A Finca Simeón (máis coñecida como Finca Vista Alegre) pertenceu a unha importante familia de banqueiros da cidade co mesmo nome. Os seus 36.000 metros cadrados recollen toda clase de especies arbóreas coma laranxeiras, maceiras, camelias, cipreses, palmeiras, aciñeiras, araucarias, salgueiros e unha fermosa carballeira. Para os amantes dos paseos, conta con itinerarios peonís e pódese percorrelo en bicicleta.


4. Pola súa importancia: Antiga Estación de Cornes - Hoxe Casa das Asociacións. Sita na Rúa Manuel Beiras, moitos pasabamos por aquí descoñecendo a orixe deste emplazamento. Resulta que aquí estaba a antiga estación de tren de Compostela. A súa historia comeza o día 15 de setembro de 1873 cando se inaugura a primeira liña ferroviaria de Galicia: Cornes-Carril (un traxecto de apenas 42 quilómetros) construída por The West Galicia Railway Company, empresa británica cuxo primeiro xerente foi Camilo Bertorini. Curiosamente este era bisavó materno de Camilo José Cela. O 14 de abril de 1943, RENFE pechou a estación de Cornes e abriu o actual edificio na rúa do Hórreo. Hoxe en día, entre outras cousas, os servizos que ofrece son: fondo biblio-vídeo-gráfico, zona de estudo, lectura e prensa, zona wi-fi, salas de reunións e salóns multiusos.

5. Pola súa situación: Parque de Eugenio Granell (ou do Paxonal). Un dos meus lugares preferidos da cidade, tanto para pasear como para facer algo de exercicio. Atópase na zona de Ponte Pedriña, moi preto do Hipercor e, polo tanto, lonxe do centro da cidade. Apto para aqueles que queiran desconectar un pouco, entre outras cousas, do ruído das obras e como non, do dos coches. Estos días podemos disfrutar dunhas estatuas moi singulares e orixinais feitas pola escola de canteiros de Poio e que se atopan ó longo da senda peonil do Sar, da cal forma parte este lugar. 

Fonte: Santiago Turismo

6. Polo seu luxo e atractivo: A Rosaleda (Rúa da Rosa). Zona residencial proxectada por Jenaro de la Fuente dentro da expansión do Ensanche coma unha especie de cidade xardín (cada casa ten unha zona verde). Un non pode evitar cotillear cando pasa polos impresionantes chalés que forman parte da mesma. Pertencen a familias moi coñecidas de Santiago que viven nelas. Ningún está á venda (que se saiba). Para os máis curiosos, hai 24 chalés independentes e media ducia de pareados. E a modo de curiosidade: todos datan dos anos corenta e os promotores foron Jesús M. Balboa e o histórico galeguista Manuel Beiras, pai do BNG, que acabou residindo aquí.


7. Pola súa arquitectura de tipo rexionalista: Tenencia do Hórreo (actualmente rúa de López Ferreiro). Parte do Ensanche Antigo, está formado por corenta chalés encostados situados entre as rúas de Curros Enríquez, López Ferreiro e Eduardo Pondal, e deseñados polo arquitecto Rodríguez Losada en 1929. Tenencia do Hórreo é o nome co que se coñeceu a esta rúa desde a Idade Media ata que decidiron poñerlle López Ferreiro, que é como se chama hoxe. Unha cooperativa construeu ó final desta rúa, unhas vivendas chamadas "casas baratas". A verdade é que lle dan un sentido á arquitectura da zona outorgándolle certa homoxeneidade.


8.  Pola súa repercusión mediática: Edificio Modernista, na rúa do Pombal 32. Este espertou o interés de Iker Jiménez, o presentador de Cuarto Milenio, o cal tratou de averiguar a historia que escondía dito lugar asegurando tamén que estaba embruxado. É un dos edificios máis olvidados de Compostela sin lugar a dúbida. A casa foi construída no ano 1917 polo arquitecto Jesús López de Rego para o promotor e escultor compostelán López Pedre. Fai anos foi comprada por un matrimonio maior, os cales din que "tódolos días veñen unhas quince ou vinte persoas a facerlle unha foto". 


9. Pola súa repercusión histórica: Castelo da Rocha Forte ou dos Churruchaos. Sito en Conxo, foi o escenario de destacados feitos da historia Compostelana e un símbolo do poder señorial do arcebispo de Santiago e a opresión exercida sobre os habitantes das terras pertencentes ao señorío. Gran parte do xacemento foi destruído na construcción da vía do ferrocarril, a cal o atravesa hoxe en día. Construído no ano 1240, a Rocha convírtese no século XV nun edificio odiado e temido polos labradores da zona. 
Arriba, restos da fortaleza. Abaixo, posible reconstrucción. Fonte: Wikipedia

Durante as décadas de 1450 e 1460, os soldados do arcebispo, agrupados no destacamento da Rocha, roubaban o gando, secuestraban labradores e violaban mulleres. As denuncias quedaron rexistradas para o futuro no Libro do Concello de Santiago. No ano 1467 destrúese definitivamente con ocasión da Gran revolta irmandiña iniciada no ano 1466. 
                                                                                                                      
10. Pola lenda que agochan: As Casas de Ramírez. Son unha serie de edificacións para obreiros levantadas nos anos 40-50 construídas en terreos agrícolas ás aforas de Santiago. Pero o interese polas mesmas, está na tráxica historia que hai detrás. "O 25 de abril de 1718, o estudante de artes Manuel Joseph Ramírez de Arellano e Sotomayor, de familia adiñeirada e apelidos compostos,  camiña na madrugada por un escampado na zona coñecida como Agros da Carreira, unha zona de labradío que non queda de paso a ningunha parte. 
Agros da Carreira. Fonte: Memorias de Compostela
No lugar onde hoxe se levanta a igrexa de San Fernando, fronte ao antigo Peleteiro, Ramírez detense preocupado. Manuel mira con desconfianza aos lados, medorento de que o estean observando. Por fin, o estudante divisa entre a néboa formas humanas que aumentan de tamaño segundo se achegan. A luz da lúa reflíctese no fío do puñal segundos antes de que o aceiro lle atravesase o peito ao estudante, que cae de xeonllos, ensartado e desconcertado. O sangue de Ramírez abona a terra que pisa"

Casas de Ramírez, moi preto da Praza Roxa
Dona Isabel de Sotomayor chorará amargamente o resto da súa vida ao seu fillo e encargará a un dos mellores canteiros, que levante un cruceiro no mesmo punto onde o seu fillo atopou a morte. E onde está hoxe o verdadeiro cruceiro? Pois lonxe de alí. Exactamente, na praza de San Fiz de Solovio, fronte ao pub A Radio. Fai pouco, Agros de Ramírez recuperou un cruceiro copia do orixinal, feito en cemento e pagado polos veciños.
A primeira fotografía corresponde ó cruceiro orixinal, ó caron de Xeografía. A segunda é a réplica en cemento, moi preto da Praza Roxa.


Por último, quería dedicar este post ó meu fillo Nicolás que, recentemente, chegou á nosa vida converténdose, dende ese momento, no noso compañeiro de viaxe.

7 curiosidades da Noite de San Xoán

Xa chega San Xoán!! E o número sete convírtese no seu protagonista: sete herbas, sete saltos sobre o lume, beber de sete fontes, recibir sete ondas do mar. Pero, por que este número? É o número máxico por antonomasia e simboliza os graos de perfección. O número sete -dixo Hipócrates- polas súas virtudes ocultas, tende a realizar tódalas cousas; é o dispensador da vida e fonte de tódolos cambios, pois incluso a lúa cambia de fase cada sete días. Para non romper a maxia, este ano déixovos un post tamén con SETE curiosidades sobre esta festa tan arraigada na nosa comunidade. Comezamos!!

Curiosidade 1. Os celtas chamaban Alban Heruin a esta festividade; o seu significado era o de celebrar o instante no que o Sol se achaba no seu máximo esplendor, cando duraba máis tempo. A partir de aquí, os días vanse facendo máis cortos ata o solsticio de inverno.

Curiosidade 2. O baño de medianoite. Ás doce en punto, si nos bañamos no mar ou nos lavamos en fontes milagreiras ou santas, serviranos de remedio para case calqueira mal, xa que estas aumentan neste día e a esa hora as súas propiedades.

Curiosidade 3. Si a medianoite se fai unha cruz nas árbores, estas producirán o dobre de froito.

Curiosidade 4. Se tes parella e queres saber se te casarás con ela, debes por un bol con auga e dúas agullas. Se as mesmas se xuntan ao final da noite, a resposta será un si.

Curiosidade 5. Lavarse a cara, pero sin mirarse ao espello. En algúns lugares a tradición di que hai que lavarse a cara xusto a medianoite. Pero hai que ter en conta que si te miras ao espello despois de facelo, o feitizo non funcionará.

Curiosidade 6. Hai sete prantas que non poden faltar na elaboración das famosas Herbas de San Xoán: 

- O fiúncho ou hinojo. Herba de obriga, corre os malos espíritus e é especial contra o mal de ollo.

- O fento macho ou helecho. É un fento velenoso. En xeral é un antiparásito.

- O codeso. É un arbusto sagrado para os galegos. Utilizábase para facer vasoiras e varrer a casa dos malos espíritos.

- A abeloura ou herba de San Xoán. Empregábase na menciña tradicional coma cicatrizante, adstrinxente e antiséptica. O refraneiro di que "A herba de San Xoán limpa a cara de grans".

Abeloura
- A malva común. Serve contra a bronquite, afeccións dixestivas, nervios, etc. O refrán di "Cun horto e un malvar hai menciñas para un fogar".

- O romero ou romeu. Crese que é a herba que realmente protexe e purifica os fogares galegos por excelencia.
Romero
- A herba luisa. É unha herba especia para os amoríos. 

Tamén se empregan como herbas de San Xoán: Deladeira, Trobisco, Espadana, Artemisa, Macela, Herba punteira, Roseira brava e moitas máis.

A preparación chámase "facer o cacho" e consiste en coller auga de sete fontes. Hai que deixalas á intemperie, que lle caia o orballo, durante a noite. Á mañá seguinte lavámonos con esa auga recendente, especialmente a cara e os pés para purificar a pel. Así procuramos non avellentar, sandar e previr enfermidades cutáneas e rexuvenecer a pel.

Curiosidade 7. A máis coñecida en todo o mundo. Apunta aquelo que queiras olvidar nun papel e quéimao.


Nace o movemento Slow na capital de Galicia da man de Slow Food Compostela.


As cidades de hoxe en día cada vez parécense máis entre elas: están perdendo a súa personalidade e identidade, estanse homoxeneizando. Ritmo frenético, bloques de edificios idénticos, pérdida do contacto coa natureza ... Segundo Paolo Di Croce, secretario internacional de Slow Food, cada día 60 millóns de persoas comen nun McDonald’s do mundo, o que supón 800 persoas cada segundo. Neste contexto xurde en Italia un novo movemento que promove unha vida máis plena, desacelerada e auténtica. O movemento Slow Food é un enfoque alternativo ó desenvolvemento económico urbano. Critica a cultura do consumo e promove unha forma de desenvolvemento sostible e unha equidade social. 
Fonte: http://politicahora.es/

Slow Food Compostela convírtese no Convivium número 36 en España dando presencia por fin en Galicia a unha representación deste movemento que tanta forza e fama colleu nos últimos tempos. Segundo representantes internacionais de Slow Food, Galicia ten un enorme potencial de produtos, tanto animais como agrícolas, pero estes hainos que coidar e protexer. O que nós pretendemos é axudar a dar a coñecer esta produción local así como poñer en contacto aos pequenos produtores cos consumidores dos mesmos. 

O Convivium (chámaselle así ás sedes locais) Compostelano está formado por 5 mozos especializados en diferentes áreas, dende informáticos ata organizadores de eventos pasando por un xeógrafo-cartógrafo. Nestes momentos buscan o apoio das institucións santiaguesas para poder darse a coñecer e difundir esta filosofía na capital de Galicia. Outro dos seus obxectivos é que o Convivium obteña un número considerable de socios para que os eventos poidan adquirir unha maior difusión e poidan beneficiar ó maior número de persoas. Outra das vantaxes de formar parte deste grupo é que a xente coñeza aqueles establecementos (restaurantes, negocios...) que ofrecen un produto "Slow" en Santiago de Compostela tan valorado hoxe en día, tanto polos turistas, como polos locais.

A nosa comunidade é un lugar ideal para difundir a filosofía Slow dada a riqueza e grande variedade de produtos cos que conta. Os seus cociñeiros comprenden que non se pode separar o pracer gastronómico da responsabilidade cos produtores, sen os cales non existiría a cociña de éxito. A colaboración entre ámbolos dous propicia a loita contra o abandono da cultura tradicional e a estandarización da comida. E non nos olvidemos, que Santiago de Compostela foi elixido por Skyscanner o segundo sitio de España onde mellor se come.
Fonte: La Voz de Galicia
Existe unha relación entre a filosofía Slow e o Camiño de Santiago. Facelo é unha experiencia turística slow. Durante o mesmo, a persoa desconecta da súa vida cotiá, toma o tempo para achegarse a si mesma e aliméntase dos produtos locais. Os principais ingredientes do camiño son as súas paisaxes, o contacto coa natureza, a comunicación coas outras persoas do camiño, a gastronomía ... Unha vez que se chega á Santiago esta filosofía non continúa, desaparece, e é unha mágoa. Desde Slow Food Compostela trataremos de que esto non ocorra proporcionándolles a opción de seguir disfrutando desta filosofía a aquelas persoas que así o desexen.


5 cousas que deberías saber se ves a Galicia

Se eres un amante da boa gastronomía, das paisaxes verdes e frondosas, do mar e do seu relaxante murmurio, das praias de area dourada e augas cristalinas, e das camiñatas na natureza…  o teu destino é Galicia. Se che gusta gozar dun destino en tódolos seus sentidos, e tomarte o teu tempo para viaxar, aquí terás a oportunidade de facelo. Conecta cas súas xentes e experimenta en primeira persoa unha cultura chea de tradicións vinculada dende sempre, co mar e ca terra. 

1. Que lugares visitar? Entre outras cousas, terás a opción de pasear polas rúas de Compostela e contemplar dende o Obradoiro a maxestuosidade dunha das Catedrais máis famosas e fermosas do mundo. Poderás visitar os nosos pobos mariñeiros onde a tradición e a gastronomía típica dos mesmos conectaranche cos seus habitantes e co seu día a día. Tamén poderás contemplar o mar infinito dende os acantilados de San Andrés de Teixido, os máis altos de Europa a tan “so” 612 metros do nivel do mar. Se che parece pouco, terás a oportunidade de camiñar polo paseo marítimo da cidade de A Coruña considerado o máis longo do mundo debido ós seus 13 km que bordean a península. E como non, tamén temos a Fervenza de Ézaro, a única de Europa que desemboca no mar, todo un espectáculo da natureza que non te podes perder. Moi preto, en Carnota, está un dos maiores hórreos do mundo con case 35 metros de lonxitude, vascho a perder?

A Coruña
E por último, vouvos a falar da mellor praia do mundo segundo o prestixioso diario británico The Guardian: a praia de Rodas nas Illas Cíes. Que podo dicir dela? Pois que un ten a sensación de atoparse no paraíso cando pasea pola beira do mar sentindo nos pés a súa area fina e branca digna dos destinos máis solicitados do mundo. As súas augas frescas e transparentes non deixan nada á imaxinación ofrecendo a oportunidade de ver e disfrutar dun fondo mariño rico e nutrido de todo tipo de animais e especies.

2. Que comer? A parte dos nosos atractivos paisaxísticos, non podo olvidarme tamén dunha das gastronomías máis famosas e recoñecidas do mundo. É famoso o noso pulpo á feira, os nosos pescados e mariscos, dos mellores do mundo, o cocido de Lalín e a tarta de Santiago, que xa se convirteu nun recordo indispensable para aquel que visita a cidade compostelana. E que podo dicir das nosas empanadas? Pois que soamente en Galicia atoparás as mellores empanadas do mundo elaboradas sempre de forma tradicional. Por último, non podería olvidarme dos pementos de padrón, que uns pican e outros non, e da nosa famosa e popular queimada, á cal se lle atribúen propiedades curativas e tamén, unha vez que se pronuncia o conxuro, servirache de protección contra os maleficios.



3. Onde comer? Recentemente, Santiago de Compostela foi elexido o segundo lugar de España onde mellor se come, por detrás de San Sebastián. Isto é debido a que contamos cuns excelentes cociñeiros e cuns produtos do mar e da terra que posúen unha calidade excelente e meritoria.


4. Cóidate un pouco. Galicia é o principal destino termal de España cas mellores augas para proporcionarche o descanso ideal ou recuperarte das túas doenzas. Temos balnearios coma o de Mondariz, pioneiro no termalismo galego e todo un referente en Europa. Que hai mellor que isto?

Balneario de Mondariz
5. Onde durmir? E pra rematar, o aloxamento. Como defensora do Turismo "Slow" ou Turismo Lento son partidaria de permanecer nun destino varios días para poder coñecelo a fondo e disfrutar do entorno e das súas xentes. Persoalmente recoméndovos unha web chamada Hundredrooms que che permite atopar un apartamento no destino que ti escollas para pasar as túas vacacións e así poder ir ó teu aire sen pagar moito. Dende Viveiro ata Sanxenxo e pasando por Santiago de Compostela, poderás atopar o sitio que máis che guste e que máis se adapte ó teu bolsillo. E con isto a experiencia está completa!! 


10 lugares que fan que Galicia sexa única


En Galicia temos rincóns dos que podemos presumir porque posúen algo especial que os fai únicos e irrepetibles. Queres saber cales son? Pois non te perdas este artigo recompilatorio co mellor do mellor e que de seguro che sorprenderá. 

1. A Fervenza de Ézaro

Situada na liña que divide xeográficamente ós concellos de Carnota e de Dumbría, é unha fervenza que forma o río Xallas na súa desembocadura ao mar. Este feito, faina diferente, xa que é a única en Europa que posúe esta característica. Todo un espectáculo da natureza que non te podes perder.




2. Os Acantilados de San Andrés de Teixido

Poderás contemplar o mar infinito dende os acantilados de San Andrés de Teixido, os máis altos de Europa a tan “so” 612 metros do nivel do mar. Ademais é un lugar cheo de tradicións e de lendas, entre as cales din que é aquí onde se atopa "A porta do mais alá do mundo Celta".


3. O banco de Loiba

Calificado coma o banco máis bonito do mundo, está situado sobre os acantilados de Loiba. Dende o mesmo, pódense contemplar unhas impresionantes vistas que van dende cabo de Estaca de Bares a cabo Ortegal. O fotógrafo Dani Caxete é o autor da imaxe que dou a volta ó mundo e que quedou entre as mellores fotos nocturnas do ano polo proxecto TWAN. 

Fonte: Dani Caxete

4. A praia de Rodas

Vouvos falar da mellor praia do mundo segundo o prestixioso diario británico The Guardian: a praia de Rodas nas Illas Cíes. Que podo dicir dela? Pois que un ten a sensación de atoparse no paraíso cando pasea pola beira do mar sentindo nos pés a súa area fina e branca digna dos destinos máis solicitados do mundo. As súas augas frescas e transparentes non deixan nada á imaxinación ofrecendo a oportunidade de ver e disfrutar dun fondo mariño rico e nutrido de todo tipo de animais e especies.




5. Santiago de Compostela

Poucos saben que aquí naceu o primeiro periódico galego no ano 1800. Ademais, no ano 1985, foi declarada Patrimonio Cultural da Humanidade pola Unesco debido en grande parte a que é destino do máis importante movemento relixioso e cultural da Idade Media: a peregrinación polo Camiño de Santiago. Na Catedral de Compostela gárdase o Códice Calixtino, coñecido pola maioría da xente polo seu soado roubo no ano 2011. En realidade é unha das máis importante xoias bibliográficas españolas considerado para moitos o primeiro libro de viaxes da literatura occidental. Ademais é unha das máis antigas e mellor documentadas fontes de información do Camiño de Santiago.

Por último, recentemente, Santiago de Compostela foi elexido o segundo lugar de España onde mellor se come, por detrás de San Sebastián. Isto é debido a que contamos cuns excelentes cociñeiros e cuns produtos do mar e da terra que posúen unha calidade excelente e meritoria.




6. O Hórreo de Carnota

En Carnota está un dos maiores hórreos do mundo con case 35 metros de lonxitude e cun ancho de 1,90 metros. Este hórreo, construido entre os anos 1768 e 1783, foi declarado, Monumento Nacional. Forma xunto coa casa rectoral, o palomar e a igrexa de Santa Comba ou Columba, un conxunto arquitectónico de merecido recoñecemento.




7. O paseo marítimo da Coruña

Dende o Castelo de San Antón, no este, ata Portiño, no oeste, e envolvendo a cidade, temos o paseo marítimo considerado o máis longo do mundo debido ós seus 13 km que bordean a península e dende o cal non se deixa de ver o mar en ningún momento. Pódese pedir máis? 


8. A Muralla de Lugo

È a única muralla destas características que se conserva no mundo. Declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000, está irmandada dende o ano 2007 coa Gran Muralla China. Ten unha lonxitude de 2.266 metros e está coroada por 85 torres. Ademais, ten dez portas que realizan a función de unir unha parte da cidade coa outra. 


"Muralla de Lugo" por Rosa Cabecinhas & Alcino Cunha (Rosino) - Flickr. Baixo a licenza CC BY-SA 2.0

9. A Ría de Arousa

È a maior das rías de Galicia. Forma parte das rías Baixas e ten numerosas illas e illotes ente as que destacan a illa de Arousa, a Toxa, Sálvora e Cortegada. E vos preguntaredes, e que ten de especial? Pois esta ría é famosa pola súa riqueza mariña, sendo a zona de maior produción de mexilón de todo o mundo. 




10. Baiona 

En marzo do 1493, Martín Alonso Pinzón, arribou ás súas costas trala súa viaxe a América, convertíndose no primeiro lugar de Europa que soubo a noticia do descubrimento do Novo Mundo. Por este motivo, en marzo do 1977, prodúxose o irmadamento de Baiona coa cidade de Palos de la Frontera, lugar de onde partiron as carabelas descubridoras o día 3 de agosto do 1492.