20 de junio de 2016

7 curiosidades da Noite de San Xoán

Xa chega San Xoán!! E o número sete convírtese no seu protagonista: sete herbas, sete saltos sobre o lume, beber de sete fontes, recibir sete ondas do mar. Pero, por que este número? É o número máxico por antonomasia e simboliza os graos de perfección. O número sete -dixo Hipócrates- polas súas virtudes ocultas, tende a realizar tódalas cousas; é o dispensador da vida e fonte de tódolos cambios, pois incluso a lúa cambia de fase cada sete días. Para non romper a maxia, este ano déixovos un post tamén con SETE curiosidades sobre esta festa tan arraigada na nosa comunidade. Comezamos!!

Curiosidade 1. Os celtas chamaban Alban Heruin a esta festividade; o seu significado era o de celebrar o instante no que o Sol se achaba no seu máximo esplendor, cando duraba máis tempo. A partir de aquí, os días vanse facendo máis cortos ata o solsticio de inverno.

Curiosidade 2. O baño de medianoite. Ás doce en punto, si nos bañamos no mar ou nos lavamos en fontes milagreiras ou santas, serviranos de remedio para case calqueira mal, xa que estas aumentan neste día e a esa hora as súas propiedades.

Curiosidade 3. Si a medianoite se fai unha cruz nas árbores, estas producirán o dobre de froito.

Curiosidade 4. Se tes parella e queres saber se te casarás con ela, debes por un bol con auga e dúas agullas. Se as mesmas se xuntan ao final da noite, a resposta será un si.

Curiosidade 5. Lavarse a cara, pero sin mirarse ao espello. En algúns lugares a tradición di que hai que lavarse a cara xusto a medianoite. Pero hai que ter en conta que si te miras ao espello despois de facelo, o feitizo non funcionará.

Curiosidade 6. Hai sete prantas que non poden faltar na elaboración das famosas Herbas de San Xoán: 

- O fiúncho ou hinojo. Herba de obriga, corre os malos espíritus e é especial contra o mal de ollo.

- O fento macho ou helecho. É un fento velenoso. En xeral é un antiparásito.

- O codeso. É un arbusto sagrado para os galegos. Utilizábase para facer vasoiras e varrer a casa dos malos espíritos.

- A abeloura ou herba de San Xoán. Empregábase na menciña tradicional coma cicatrizante, adstrinxente e antiséptica. O refraneiro di que "A herba de San Xoán limpa a cara de grans".

Abeloura
- A malva común. Serve contra a bronquite, afeccións dixestivas, nervios, etc. O refrán di "Cun horto e un malvar hai menciñas para un fogar".

- O romero ou romeu. Crese que é a herba que realmente protexe e purifica os fogares galegos por excelencia.
Romero
- A herba luisa. É unha herba especia para os amoríos. 

Tamén se empregan como herbas de San Xoán: Deladeira, Trobisco, Espadana, Artemisa, Macela, Herba punteira, Roseira brava e moitas máis.

A preparación chámase "facer o cacho" e consiste en coller auga de sete fontes. Hai que deixalas á intemperie, que lle caia o orballo, durante a noite. Á mañá seguinte lavámonos con esa auga recendente, especialmente a cara e os pés para purificar a pel. Así procuramos non avellentar, sandar e previr enfermidades cutáneas e rexuvenecer a pel.

Curiosidade 7. A máis coñecida en todo o mundo. Apunta aquelo que queiras olvidar nun papel e quéimao.


4 de febrero de 2016

Nace o movemento Slow na capital de Galicia da man de Slow Food Compostela.


As cidades de hoxe en día cada vez parécense máis entre elas: están perdendo a súa personalidade e identidade, estanse homoxeneizando. Ritmo frenético, bloques de edificios idénticos, pérdida do contacto coa natureza ... Segundo Paolo Di Croce, secretario internacional de Slow Food, cada día 60 millóns de persoas comen nun McDonald’s do mundo, o que supón 800 persoas cada segundo. Neste contexto xurde en Italia un novo movemento que promove unha vida máis plena, desacelerada e auténtica. O movemento Slow Food é un enfoque alternativo ó desenvolvemento económico urbano. Critica a cultura do consumo e promove unha forma de desenvolvemento sostible e unha equidade social. 


Fonte: http://politicahora.es/

Slow Food Compostela convírtese no Convivium número 36 en España dando presencia por fin en Galicia a unha representación deste movemento que tanta forza e fama colleu nos últimos tempos. Segundo representantes internacionais de Slow Food, Galicia ten un enorme potencial de produtos, tanto animais como agrícolas, pero estes hainos que coidar e protexer. O que nós pretendemos é axudar a dar a coñecer esta produción local así como poñer en contacto aos pequenos produtores cos consumidores dos mesmos. 

O Convivium (chámaselle así ás sedes locais) Compostelano está formado por 5 mozos especializados en diferentes áreas, dende informáticos ata organizadores de eventos pasando por un xeógrafo-cartógrafo. Nestes momentos buscan o apoio das institucións santiaguesas para poder darse a coñecer e difundir esta filosofía na capital de Galicia. Outro dos seus obxectivos é que o Convivium obteña un número considerable de socios para que os eventos poidan adquirir unha maior difusión e poidan beneficiar ó maior número de persoas. Outra das vantaxes de formar parte deste grupo é que a xente coñeza aqueles establecementos (restaurantes, negocios...) que ofrecen un produto "Slow" en Santiago de Compostela tan valorado hoxe en día, tanto polos turistas, como polos locais.

A nosa comunidade é un lugar ideal para difundir a filosofía Slow dada a riqueza e grande variedade de produtos cos que conta. Os seus cociñeiros comprenden que non se pode separar o pracer gastronómico da responsabilidade cos produtores, sen os cales non existiría a cociña de éxito. A colaboración entre ámbolos dous propicia a loita contra o abandono da cultura tradicional e a estandarización da comida. E non nos olvidemos, que Santiago de Compostela foi elixido por Skyscanner o segundo sitio de España onde mellor se come.


Fonte: La Voz de Galicia
Existe unha relación entre a filosofía Slow e o Camiño de Santiago. Facelo é unha experiencia turística slow. Durante o mesmo, a persoa desconecta da súa vida cotiá, toma o tempo para achegarse a si mesma e aliméntase dos produtos locais. Os principais ingredientes do camiño son as súas paisaxes, o contacto coa natureza, a comunicación coas outras persoas do camiño, a gastronomía ... Unha vez que se chega á Santiago esta filosofía non continúa, desaparece, e é unha mágoa. Desde Slow Food Compostela trataremos de que esto non ocorra proporcionándolles a opción de seguir disfrutando desta filosofía a aquelas persoas que así o desexen.


16 de noviembre de 2015

5 cousas que deberías saber se ves a Galicia

Se eres un amante da boa gastronomía, das paisaxes verdes e frondosas, do mar e do seu relaxante murmurio, das praias de area dourada e augas cristalinas, e das camiñatas na natureza…  o teu destino é Galicia. Se che gusta gozar dun destino en tódolos seus sentidos, e tomarte o teu tempo para viaxar, aquí terás a oportunidade de facelo. Conecta cas súas xentes e experimenta en primeira persoa unha cultura chea de tradicións vinculada dende sempre, co mar e ca terra. 

1. Que lugares visitar? Entre outras cousas, terás a opción de pasear polas rúas de Compostela e contemplar dende o Obradoiro a maxestuosidade dunha das Catedrais máis famosas e fermosas do mundo. Poderás visitar os nosos pobos mariñeiros onde a tradición e a gastronomía típica dos mesmos conectaranche cos seus habitantes e co seu día a día. Tamén poderás contemplar o mar infinito dende os acantilados de San Andrés de Teixido, os máis altos de Europa a tan “so” 612 metros do nivel do mar. Se che parece pouco, terás a oportunidade de camiñar polo paseo marítimo da cidade de A Coruña considerado o máis longo do mundo debido ós seus 13 km que bordean a península. E como non, tamén temos a Fervenza de Ézaro, a única de Europa que desemboca no mar, todo un espectáculo da natureza que non te podes perder. Moi preto, en Carnota, está un dos maiores hórreos do mundo con case 35 metros de lonxitude, vascho a perder?

A Coruña
E por último, vouvos a falar da mellor praia do mundo segundo o prestixioso diario británico The Guardian: a praia de Rodas nas Illas Cíes. Que podo dicir dela? Pois que un ten a sensación de atoparse no paraíso cando pasea pola beira do mar sentindo nos pés a súa area fina e branca digna dos destinos máis solicitados do mundo. As súas augas frescas e transparentes non deixan nada á imaxinación ofrecendo a oportunidade de ver e disfrutar dun fondo mariño rico e nutrido de todo tipo de animais e especies.

2. Que comer? A parte dos nosos atractivos paisaxísticos, non podo olvidarme tamén dunha das gastronomías máis famosas e recoñecidas do mundo. É famoso o noso pulpo á feira, os nosos pescados e mariscos, dos mellores do mundo, o cocido de Lalín e a tarta de Santiago, que xa se convirteu nun recordo indispensable para aquel que visita a cidade compostelana. E que podo dicir das nosas empanadas? Pois que soamente en Galicia atoparás as mellores empanadas do mundo elaboradas sempre de forma tradicional. Por último, non podería olvidarme dos pementos de padrón, que uns pican e outros non, e da nosa famosa e popular queimada, á cal se lle atribúen propiedades curativas e tamén, unha vez que se pronuncia o conxuro, servirache de protección contra os maleficios.



3. Onde comer? Recentemente, Santiago de Compostela foi elexido o segundo lugar de España onde mellor se come, por detrás de San Sebastián. Isto é debido a que contamos cuns excelentes cociñeiros e cuns produtos do mar e da terra que posúen unha calidade excelente e meritoria.


4. Cóidate un pouco. Galicia é o principal destino termal de España cas mellores augas para proporcionarche o descanso ideal ou recuperarte das túas doenzas. Temos balnearios coma o de Mondariz, pioneiro no termalismo galego e todo un referente en Europa. Que hai mellor que isto?

Balneario de Mondariz
5. Onde durmir? E pra rematar, o aloxamento. Como defensora do Turismo "Slow" ou Turismo Lento son partidaria de permanecer nun destino varios días para poder coñecelo a fondo e disfrutar do entorno e das súas xentes. Persoalmente recoméndovos unha web chamada Hundredrooms que che permite atopar un apartamento no destino que ti escollas para pasar as túas vacacións e así poder ir ó teu aire sen pagar moito. Dende Viveiro ata Sanxenxo e pasando por Santiago de Compostela, poderás atopar o sitio que máis che guste e que máis se adapte ó teu bolsillo. E con isto a experiencia está completa!! 


4 de noviembre de 2015

10 lugares que fan que Galicia sexa única


En Galicia temos rincóns dos que podemos presumir porque posúen algo especial que os fai únicos e irrepetibles. Queres saber cales son? Pois non te perdas este artigo recompilatorio co mellor do mellor e que de seguro che sorprenderá. 

1. A Fervenza de Ézaro

Situada no concello de Dumbría, é unha fervenza que forma o río Xallas na súa desembocadura ao mar. Este feito, faina diferente, xa que é a única en Europa que posúe esta característica. Todo un espectáculo da natureza que non te podes perder.




2. Os Acantilados de San Andrés de Teixido

Poderás contemplar o mar infinito dende os acantilados de San Andrés de Teixido, os máis altos de Europa a tan “so” 612 metros do nivel do mar. Ademais é un lugar cheo de tradicións e de lendas, entre as cales din que é aquí onde se atopa "A porta do mais alá do mundo Celta".


3. O banco de Loiba

Calificado coma o banco máis bonito do mundo, está situado sobre os acantilados de Loiba. Dende o mesmo, pódense contemplar unhas impresionantes vistas que van dende cabo de Estaca de Bares a cabo Ortegal. O fotógrafo Dani Caxete é o autor da imaxe que dou a volta ó mundo e que quedou entre as mellores fotos nocturnas do ano polo proxecto TWAN. 

Fonte: Dani Caxete

4. A praia de Rodas

Vouvos falar da mellor praia do mundo segundo o prestixioso diario británico The Guardian: a praia de Rodas nas Illas Cíes. Que podo dicir dela? Pois que un ten a sensación de atoparse no paraíso cando pasea pola beira do mar sentindo nos pés a súa area fina e branca digna dos destinos máis solicitados do mundo. As súas augas frescas e transparentes non deixan nada á imaxinación ofrecendo a oportunidade de ver e disfrutar dun fondo mariño rico e nutrido de todo tipo de animais e especies.




5. Santiago de Compostela

Poucos saben que aquí naceu o primeiro periódico galego no ano 1800. Ademais, no ano 1985, foi declarada Patrimonio Cultural da Humanidade pola Unesco debido en grande parte a que é destino do máis importante movemento relixioso e cultural da Idade Media: a peregrinación polo Camiño de Santiago. Na Catedral de Compostela gárdase o Códice Calixtino, coñecido pola maioría da xente polo seu soado roubo no ano 2011. En realidade é unha das máis importante xoias bibliográficas españolas considerado para moitos o primeiro libro de viaxes da literatura occidental. Ademais é unha das máis antigas e mellor documentadas fontes de información do Camiño de Santiago.

Por último, recentemente, Santiago de Compostela foi elexido o segundo lugar de España onde mellor se come, por detrás de San Sebastián. Isto é debido a que contamos cuns excelentes cociñeiros e cuns produtos do mar e da terra que posúen unha calidade excelente e meritoria.




6. O Hórreo de Carnota

En Carnota está un dos maiores hórreos do mundo con case 35 metros de lonxitude e cun ancho de 1,90 metros. Este hórreo, construido entre os anos 1768 e 1783, foi declarado, Monumento Nacional. Forma xunto coa casa rectoral, o palomar e a igrexa de Santa Comba ou Columba, un conxunto arquitectónico de merecido recoñecemento.




7. O paseo marítimo da Coruña

Dende o Castelo de San Antón, no este, ata Portiño, no oeste, e envolvendo a cidade, temos o paseo marítimo considerado o máis longo do mundo debido ós seus 13 km que bordean a península e dende o cal non se deixa de ver o mar en ningún momento. Pódese pedir máis? 


8. A Muralla de Lugo

È a única muralla destas características que se conserva no mundo. Declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000, está irmandada dende o ano 2007 coa Gran Muralla China. Ten unha lonxitude de 2.266 metros e está coroada por 85 torres. Ademais, ten dez portas que realizan a función de unir unha parte da cidade coa outra. 


"Muralla de Lugo" por Rosa Cabecinhas & Alcino Cunha (Rosino) - Flickr. Baixo a licenza CC BY-SA 2.0

9. A Ría de Arousa

È a maior das rías de Galicia. Forma parte das rías Baixas e ten numerosas illas e illotes ente as que destacan a illa de Arousa, a Toxa, Sálvora e Cortegada. E vos preguntaredes, e que ten de especial? Pois esta ría é famosa pola súa riqueza mariña, sendo a zona de maior produción de mexilón de todo o mundo. 




10. Baiona 

En marzo do 1493, Martín Alonso Pinzón, arribou ás súas costas trala súa viaxe a América, convertíndose no primeiro lugar de Europa que soubo a noticia do descubrimento do Novo Mundo. Por este motivo, en marzo do 1977, prodúxose o irmadamento de Baiona coa cidade de Palos de la Frontera, lugar de onde partiron as carabelas descubridoras o día 3 de agosto do 1492. 



29 de octubre de 2015

Abuín, a aldea maldita


Antes de nada vos preguntaredes, onde queda Abuín?? Pois é un lugar da parroquia de Leiro, en Rianxo, no cal viven 110 habitantes, dos cales 49 son homes e 61 son mulleres. Aproveitando que chega o Samaín, contareivos de que fala esta lenda, a cal é responsable de que aínda a día de hoxe, a xente non se atreva a pasar por este lugar.

O primeiro asentamento de Abuín, comezou a despoboarse nos séculos XIV-XVI, posiblemente porque morreran a maioría dos seus moradores por causa dalgunha epidemia de peste bubónica. A pesar disto, chegaron ata hoxe distintas lendas que outorgan o abandono de dito emprazamento ós ataques dos viquingos, teoría pouco probable, ou a unha maldición por causa do tesouro que os veciños roubaran no mosteiro da Armenteira e que despois lle deron ó cura para que o escondese. 

Mosteiro de Armenteira - Meis

O cura morreu esa noite e, pouco despois, foron detrás numerosos veciños. Aínda que intentaron recupera-lo tesouro para devolvelo ó mosteiro, e así librarse da maldición, pero nunca máis foi localizado, e os poucos que sobreviviron, decidiron fuxir do lugar. Desta historia procede o nome popular de "Aldea maldita".

Ruinas da aldea maldita
Castelao recolleu esta lenda nunha das súas Cousas, baixo o título de "Camiño esquecido", como unha historia que lle contara a súa avoa. Tamén está inspirada nesta lenda a novela O alento nas costas, de Natalia Carou. Aquí vos deixo un anaco da historia contada polo escritor de Rianxo:


... "Cando volvín á casa escoitei de miña avoa a hestoria da aldea esquecida.
— Foi que os do lugar, armados ladróns, roubaron o mosteiro de Armenteira.

» Agardando o intre do reparto da riqueza, o capitán enterrouna en sitio segredo; mais ó seguinte día o capitán apareceu morto no seu leito e nunca máis se soupo do tesouro.

» Dende aquela todas foron desgracias. Morrían as xugadas, merábanse os froitos, morrían entangarañados os rapaces, secábanse as fontes. Para escorrenta-lo mal fado ergueron cruceiros a eito.


» De nada valeu nada. No remate sóupose todo e aínda hoxe o lugar está illado das xentes de ben".


15 de octubre de 2015

Quen quere casarse en Compostela?


A época de vodas aínda non rematou e todavía hai parellas que están buscando un lugar para poder casarse no verán do 2016. Moitos de vós tedes unha data na cabeza e outros non, pero o importante é atopar ese lugar que vos convenza e que sexa o esceario do día máis bonito das vosas vidas. En Galicia podemos presumir de que temos rincóns espectaculares nos que celebrar esta ocasión tan especial. Eu contareivos un pouco aqueles que temos en Santiago de Compostela e na súa contorna e que puiden coñecer recentemente. Quero resaltar, que o que escribo aquí a continuación, é a miña opinión persoal.


1. Pazo do Faramello.

Aínda que non está no núcleo de Santiago, este lugar máxico que parece saído dun conto, merece ser incluído neste post. Está situado a tan só 10 km de Compostela no lugar do Faramello, a 15 minutos en coche. Realmente non me esperaba algo así, foi unha sorpresa positiva. A intimidade está garantizada: está agochado nunha frondosa carballeira e ó lado dun río cuxo murmurio é a banda sonora do lugar. O Pazo do Faramello, con máis de tres séculos de historia, foi fundado polo Marqués de Piombino no século XVIII e está atravesado polo Camiño de Santiago Portugués. Todos estes ingredientes fan que o entorno do Pazo sexa perfecto e ideal para unha cerimonia. Ten unha capela pequeniña e cando digo pequeniña, é que como moito caberán 10 persoas (forzando un pouquiño). A vantaxe é que como está consagrada, existe a opción de celebrar unha voda relixiosa. O lugar no que se celebra o convite intégrase moi ben coa natureza do xardín xa que ten muros de vidro o cal xera unha sensación agradable de amplitude e luminosidade. Sen embargo, teño que poñerlle unha pequena pega: a accesibilidade ás veces faise complicada dado a cantidade de escalóns e o musgo existente.


Contacto: Gonzalo Rivero de Aguilar
E-mail: pazofaramello@pazofaramello.com 
Tel.: 675 041 555


2. Finca Trece Pinos.

Descoñecía a existencia deste lugar situado no mesmo Polígono Industrial do Tambre. Moitos pensaredes que o entorno non é dos máis típicos e apropiados para unha finca adicada a este tipo de eventos, pero tamén vos direi que unha vez que entras alí olvídaste do que hai fóra. A organizadora de vodas chámase Marta, unha persoa activa e con moitas ideas que me dou moitos consellos e recomendacións, como por exemplo, onde comprar o vestido de noiva, algo que nos trae de cabeza a moitas mulleres. Ela, pra min, foi un punto forte deste lugar, así coma tamén a existencia dunha piscina onde aliviar as calores dunha noite de verán que sempre ven ben. Por último, a finca posúe un xardín amplo con moitas posibilidades onde podes dar renda solta á túa imaxinación.


Contacto: Marta  Atán  Piñeiro  |  616004047
E-mail: info@fincatrecepinos.es 


3. Pazo de Adrán.

É un dos lugares que máis se recomenda en algunhas publicacións, así que alí me fun. De entrada todo moi ben, nada que obxetar; os responsables de eventos foron moi amables e atentos en todo momento. Sen dúbida se teño que resaltar algo, vai ser onde se celebra o convite. Como podedes ver na seguinte fotografía, o comedor está decorado cun gusto impecable e é, na miña opinión, o mellor que vin dos catro espazos de Santiago que visitei. Sen embargo, por poñerlle unha pega, as vistas son ó parking, o cal lle resta un pouquiño do seu encanto.


Un xardín moi ben coidado no que facer a cerimonia e os pinchos, e unha piscina que sempre se agradece en días calurosos e que lle da un bonito toque ó pazo, como podedes ver a continuación. 


E, a diferencia dos espazos anteriores, aquí vai incluída unha habitación para os recén casados e a posibilidade de aloxamento nuns apartamentos, tanto para a familia, como para os invitados que o desexen.

Contacto: David Camba
Tel. 00 34 981 57 00 00
E-mail: pazo@pazodeadran.com


4. A Quinta da Auga.

Por último, funme á Quinta da Auga, único Hotel Spa Relais & Châteaux de Galicia situado nas aforas de Santiago. Aquí, ó igual que no Pazo de Adrán, tamén vai incluida a habitación para os recén casados e evidentemente, a opción de aloxamento para a familia e invitados. Despois de ver as instalacións, é innegable que o hotel está decorado cun gusto exquisito, o cal é un grande punto a favor. O lugar para celebrar os pinchos é un bosque de bambús no cal se pode oír o murmurio do río ó pasar a carón do mesmo. Moi preto deste, está o lugar no que se fai a cerimonia, o cal persoalmente me pareceu moi bonito e acolledor.



En todo lugar no que se celebran vodas en Galicia, sempre existe unha opción A, é dicir, cando fai bo tempo, e unha opción B, é dicir, cando chove. Os noivos teñen que valorar ámbalas dúas porque xa sabemos que as probabilidades de choiva sempre son altas, e sobre todo en Santiago de Compostela. Se teño que poñerlle algunha pega á Quinta da Auga, é que a opción B para a cerimonia non me pegaba moito co estilo do resto do hotel. É un lugar un tanto "enxebre" dentro dun aloxamento decorado con moita clase.


Contacto: Mar Picado Montaos
eventos@aquintadaauga.com


EN CASTELLANO. 

La época de bodas aun no ha finalizado y todavía hay parejas que están buscando un lugar para poder casarse en el verano del 2016. Muchos de vosotros tenéis una fecha en la cabeza y otros no, pero lo importante es encontrar ese lugar que os convenza y que sea el escenario del día más bonito de vuestras vidas. En Galicia podemos presumir de que tenemos rincones espectaculares en los que celebrar esta ocasión tan especial. Yo os contaré un poco sobre aquellos que tenemos en Santiago de Compostela y en su entorno, y que pude conocer recientemente. Quiero resaltar, que lo que escribo aquí a continuación, es mi opinión personal.


1. Pazo do Faramello.

Aunque no está en el núcleo de Santiago, este lugar mágico que parece salido de un cuento, merece ser incluido en este post. Está situado a tan sólo 10 km de Compostela en el lugar del Faramello, a 15 minutos en coche. Realmente no me esperaba algo así, fue una sorpresa positiva. La intimidad está garantizada: está escondido en una frondosa carballeira y al lado de un río cuyo murmullo es la banda sonora del lugar. El Pazo del Faramello, con más de tres siglos de historia, fue fundado por el Marqués de Piombino en el siglo XVIII y está atravesado por el Camino de Santiago Portugués. Todos estos ingredientes hacen que el entorno del Pazo sea perfecto e ideal para una ceremonia. Tiene una capilla pequeñita y cuando digo pequeñita, es que como mucho cabrán 10 personas (forzando un poquito). La ventaja es que como está consagrada, existe la opción de celebrar una boda religiosa. El lugar en el que se celebra el convite se integra muy bien con la naturaleza del jardín ya que tiene muros de vidrio lo cual genera una sensación agradable de amplitud y luminosidad. Sin embargo, tengo que ponerle una pequeña pega: la accesibilidad a veces se hace complicada dado la cantidad de escalones y el musgo existente.


Contacto: Gonzalo Rivero de Aguilar
E-mail: pazofaramello@pazofaramello.com 
Tel.: 675 041 555


2. Finca Trece Pinos.

Desconocía la existencia de este lugar situado en el mismo Polígono Industrial del Tambre. Muchos pensaréis que el entorno no es de los más típicos y apropiados para una finca dedicada a este tipo de eventos, pero también os diré que una vez que entras allí te olvidas de lo que hay fuera. La organizadora de bodas se llama Marta, una persona activa y con muchas ideas que me dio muchos consejos y recomendaciones, como por ejemplo, dónde comprar el vestido de novia, algo que nos trae de cabeza a muchas mujeres. Ella, para mí, fue un punto fuerte de este lugar, así como también la existencia de una piscina donde aliviar los calores de una noche de verano que siempre viene bien. Por último, la finca posee un jardín amplio con muchas posibilidades donde puedes dar rienda suelta a tu imaginación. 



Contacto: Marta  Atán  Piñeiro  |  616004047
E-mail: info@fincatrecepinos.es 


3. Pazo de Adrán.

Es uno de los lugares que más se recomienda en algunas publicaciones, así que me fui a comprobarlo. De entrada todo muy bien, nada que objetar; los responsables de eventos fueron muy amables y atentos en todo momento. Sin duda si tengo que resaltar algo, va a ser donde se celebra el convite. Como podéis ver en la siguiente fotografía, el comedor está decorado con un gusto impecable y es, en mi opinión, el mejor que vi de los cuatro espacios de Santiago que visité. Sin embargo, por ponerle una pega, las vistas son al parking, lo cual le resta un poquito de su encanto.



Un jardín muy bien cuidado en el que hacer la ceremonia y los pinchos, y una piscina que siempre se agradece en días calurosos y que le da un bonito toque al pazo, como podéis ver a continuación. 



Y, a diferencia de los espacios anteriores, aquí va incluida una habitación para los recién casados y la posibilidad de alojamiento en unos apartamentos, tanto para la familia, como para los invitados que lo deseen.

Contacto: David Camba
Tel. 00 34 981 57 00 00

E-mail: pazo@pazodeadran.com


4. A Quinta da Auga.

Por último, me fui a la Quinta da Auga, único Hotel Spa Relais & Châteaux de Galicia, situado en las afueras de Santiago. Aquí, al igual que en el Pazo de Adrán, también va incluida una habitación para los recién casados y evidentemente, la opción de alojamiento para la familia e invitados. Después de ver las instalaciones, es innegable que el hotel está decorado con un gusto exquisito, lo cual es un gran punto a favor. El lugar para celebrar los pinchos es un bosque de bambúes en el cual se puede oír el murmullo del río al pasar al lado del mismo. Muy cerca de éste, está el lugar en el que se hace la ceremonia, el cual personalmente me pareció muy bonito y acogedor.



En todo lugar en el que se celebran bodas en Galicia, siempre existe una opción A, es decir, cuando hace buen tiempo, y una opción B, es decir, cuando llueve. Los novios tienen que valorar las dos porque ya sabemos que las probabilidades de lluvia siempre son altas, y sobre todo en Santiago de Compostela. Si tengo que ponerle alguna pega a la Quinta da Auga, es que la opción B para la ceremonia no me pegaba mucho con el estilo del resto del hotel. Es un lugar un tanto "enxebre" dentro de un alojamiento decorado con mucha clase.

Contacto: Mar Picado Montaos
eventos@aquintadaauga.com



9 de octubre de 2015

Nebra, Terra de Mártires


"Nebra saúda ó mar dende os verdes arborizados montes. Os seus ríos coñecen os segredos dos habitantes que poboaron o val dente tempos inmemoriais".

Chegou ás miñas mans un libro sobre Nebra chamado: "Nebra, un lugar por descubrir" cuxo autor é José Suárez Caamaño, a quen pertence o primeiro párrafo do artigo. Un "paxariño" insinuoume se podía escribir algo deste lugar, para min ata agora descoñecido, e como vedes, non puiden dicirlle que non. Así que vos vou falar un pouco deste emprazamento, o cal forma parte da nosa historia, a historia de Galicia.

Santa María de Nebra está situada no concello de Porto do Son a tan so 100 metros sobre o nivel do mar e ocupando, na súa maior parte, terreos de pendente. Conta con 772 habitantes e con praias como a Aguieira, a máis longa de todo o concello e unha das máis frecuentadas da zona.


Sen embargo, esta parroquia sonense, é máis coñecida por un suceso tráxico que tivo lugar fai xa case 100 anos:

O 12 de outubro de 1916, cinco labregos foron abatidos a tiros por axentes da Garda Civil na ponte de Cans, logo dunha mobilización promovida pola Liga Agraria de Nebra contra un imposto que crían inxusto. Son coñecidos como os Mártires de Cans. Os veciños de Nebra acuciados pola fame e fartos de sufir toda clase de vexacións, resistíronse a cumplir cos imperativos da lei escrita. Despóis de dez anos de miseria orixinada pola falta de pesca, uns homes constituidos en administradores comunales, quixeron facerlles pagar os despilfarros cometidos facendo un reparto veciñal do déficit. Os veciños do Son, sabedores de como se administraban os intereses municipales negáronse a facelo.

"Amañeceu o día 12 de outubro do ano 1916. Día nefasto para a historia de Galicia. Pouco a pouco vaise xuntando a xente na ponte de Cans, veñen de todas as parroquias. De súpeto o estoupido dun foguete creba o silencio e ao mesmo tempo síntese o bruído dun corno. É o aviso por todos esperado. Xa falta pouco para que todo remate, para que o demo desenlace a traxedia ...
Ponte de Cans hoxe en día, lugar onde ocorreu este suceso
"De socato un murmurio espallouse polo ar e foi crecendo deica converterse nun alarido estremecedor. É o berro de trescentas gorxas que braman a un tempo todo o desespero por tanto tempo acougado. A Garda Civil camiña pisando forte en columna de dous, diante vai o capitán acompañado de dous tenentes, son máis de trinta que se van a enfrontar aos pobres labregos inertes; camiñan paseniño, mais o fato de aldeáns non recua senón que tamén vai para diante coas mulleres na cabeza. Agora só se escoita: "non se paga o défis non". Á beira do Capitán camiña cheo de medo o axente executivo Francisco Montenegro que ao ouvir os primeiros disparos foxe abandonando o cartapacio cos expedientes na estrada. O Capitán cos tenentes, cando estaba a menos de cen metros da xente, adiantouse e faloulles dicíndolles que se foran que non ía pasar nada, que el non quería mandar facer fogo. Que se foran, mais os paisanos estaban alporizados e contestaron: "¡Non queremos que nos embarguen, váianse!". 

As mulleres escomezaron a camiñar cara a eles, os cales recuaron axiña. Armouse un gran barullo, todos berran, un fato dunhas vinte mulleres sepáranse do resto e avanzan, cegando corpo a corpo cos que recúan pouco a pouco, entre elas vai un mozo que leva un pequeno pao na man, que recibe na cabeza un sablazo que lle dá o tenente, ficando esnaquizado no chan; entre berros e ladrases escomezaron a caer pedras sobre a forza, entón o capitán ordena facer unha descarga ó ar, mais iso non amedrente á xente, a cal tampouco se decata que xa hai feridos entre eles, pois semella que algún garda non fixo caso da orde de tirar ao aar e fíxoo ao vulto; a Garda Civil sigue recuando e o capitán volta a dar orde de que fagan outra descarga ao ar, pero repítese o de denantes e agora son moitos os laios e berros dos feridos que piden auxilio. O sangue enchoupa a estrada; os feridos son moitos, mais de trinta...; a xente detívose e o desconcerto é enorme agora só se escoitan os laios dos feridos, os lamentos dos homes e os choros das mulleres, o drama rematou. Aquela noite non durmiu ningúen na parroquia de Nebra: todo os veciños ían dun velatorio a outros dos dous mortos na Ponte de Cans".



Agora recordaredes Nebra polos seus heroes, estou segura. E a realidade é que o abuso de poder sobre os cidadáns segue estando á orde do día. Dende Galizeando, quero facer unha pequena homenaxe, con este artigo, a este pobo e ás súas xentes.



EN CASTELLANO.

"Nebra saluda al mar desde los montes verdes y arbolados. Sus ríos conocen los secretos de los habitantes que poblaron el valle desde tiempos inmemoriales".

Recientemente ha llegado a mis manos un libro titulado: "Nebra, un lugar por descubrir" cuyo autor es José Suárez Caamaño, a quien pertenece el primer párrafo del artículo. Un "pajarito" me insinuó si podía escribir algo de este lugar, para mí hasta ahora desconocido, y como veis, no pude decirle que no. Así que os voy a hablar un poco de este emplazamiento, el cual forma parte de nuestra historia, la historia de Galicia.

Santa María de Nebra está situado en el ayuntamiento de Porto do Son a tan solo 100 metros sobre el nivel del mar y ocupando, en su mayor parte, terrenos de pendiente. Cuenta con 772 habitantes y con playas como la Aguieira, la más larga de todo el ayuntamiento y una de las más frecuentadas de la zona.


Sin embargo, esta parroquia sonense, es más conocida por un suceso, uno trágico que tuvo lugar hace ya casi 100 años:

El 12 de octubre de 1916, cinco labradores fueron abatidos a tiros por agentes de la Guardia Civil en el puente de Cans, después de una movilización promovida por la Liga Agraria de Nebra contra un impuesto que creían injusto. Son conocidos como los Mártires de Cans. Los vecinos de Nebra acuciados por el hambre y hartos de sufrir toda clase de vejaciones, se resistieron la cumplir con los imperativos de la ley escrita. Después de diez años de miseria originada por la falta de pesca, unos hombres constituidos en administradores comunales, quisieron hacerles pagar los despilfarros cometidos haciendo un reparto vecinal del déficit. Los vecinos del Son, sabedores de cómo se administraban los intereses municipales se negaron a hacerlo.

"Amaneció el día 12 de octubre del año 1916. Día nefasto para la historia de Galicia. Poco a poco se va juntando la gente en el puente de Cans, vienen de todas las parroquias. De pronto la explosión de un cohete quiebra el silencio y al mismo tiempo se siente el sonido de un cuerno. Es el aviso por todos esperado. Ya falta poco para que todo finalice, para que el demonio desenlace la tragedia ...
Ponte de Cans hoy en día, lugar donde ocurrió este suceso
"De repente un murmullo se expandió por el aire y fue creciendo hasta convertirse en un alarido estremecedor. Es el grito de trescientas gargantas que braman a coro todo el desespero por tanto tiempo contenido. La Guardia Civil camina pisando fuerte en columna de dos, delante va el capitán acompañado de dos tenientes, son más de treinta los que se van a enfrentar a los pobres labradores inertes; caminan despacio, mas el grupo de aldeanos no se amedrenta sino que también va para delante con las mujeres en cabeza. Ahora sólo se escucha: "no se paga el défis no". Al lado del Capitán camina lleno de miedo el agente ejecutivo Francisco Montenegro que al oír los primeros disparos huye abandonando los expedientes en la carretera. El Capitán con los tenientes, cuando estaba a menos de cien metros de la gente, se adelantó y les habló diciéndoles que se habían ido que no iba a pasar nada, que él no quería mandar hacer fuego. Que se habían ido, mas los paisanos estaban alterados y contestaron: "¡No queremos que nos embarguen, váyanse!". 

Las mujeres comenzaron a caminar hacia ellos, los cuales se amedrentaron enseguida. Se armó un gran alboroto, todos chillan, un grupo de unas veinte mujeres se separan del resto y avanzan; entre ellas va un joven que lleva un pequeño palo en la mano, que recibe en la cabeza un sablazo que le da el teniente, quedando destrozado en el suelo; entre gritos comenzaron a caer piedras sobre la fuerza, entonces el capitán ordena hacer una descarga al aire, pero eso no amedrenta a la gente, la cuál tampoco se entera que ya hay heridos entre ellos, pues parece que algún guardia no hizo caso de la orden de tirar al aire y lo hizo al bulto; la Guardia Civil sigue retrasándose y el capitán vuelve a dar orden de que hagan otra descarga al aire, pero se repite lo de antes y ahora son muchos los lamentos y gritos de los heridos que piden auxilio. La sangre empapa la carretera; los heridos son muchos, mas de treinta...; la gente se detuvo y el desconcierto es enorme ahora sólo se escuchan los lamentos de los heridos, los lamentos de los hombres y los lloros de las mujeres, el drama finalizó.Aquella noche no durmió nadie en la parroquia de Nebra: todo los vecinos iban de un velatorio a otro de los muertos en el Puente de Cans".



Ahora recordaréis el lugar de Nebra por sus héroes, estoy segura. Y la realidad es que el abuso de poder sobre los ciudadanos sigue estando a la orden del día. Desde Galizeando, quiero hacer un pequeño homenaje, con este artículo, a este pueblo y a sus gentes.


Fonte: "Nebra, un lugar por descubrir"